W poprzednim odcinku...
Obłąkani to Romulanie.
Jedyni asymilowani Romulanie, z tego, co wiem.
- Hugh? - Witaj.
Szukam kogoś.
- Doktor Soji Asha. - Możesz mnie do niej zabrać?
Sądzę, że odkrywa, kim naprawdę jest.
Wczoraj znów miałam ten sen.
Namówię ją, by opowiedziała mi te sny.
Wszystkie informacje tam są.
W tym lokalizacja ich świata.
Popycham drzwi i wchodzę do środka.
Co widzisz?
Widzę dwa czerwone księżyce, ciemne jak krew, i błyskawicę.
Dobra robota, braciszku.
Znalazłaś dom.
- Narku! - Aktywowała się.
- Soji? - Wiesz, co się ze mną dzieje?
Wiem. Chodź.
Mają poważne kłopoty.
To coś zabierze nas w bezpieczne miejsce.
Trajektor przestrzenny.
Musimy ruszać.
Ustalmy punkt spotkania.
Punkt spotkania? Dokąd lecicie?
Nepenthe. Spotkajmy się tam.
Gdzie jest dzieciak?
Elnorze, kazałem ci zostać na statku.
Lećcie. Zamarzę wasz ślad.
Chodź.
Zaufaj mi.
INSTYTUT DAYSTROMA, OKINAWA
TRZY TYGODNIE TEMU
Cześć.
Doktor Jurati, Komodor Oh. Dyrektorka bezpieczeństwa Gwiezdnej Floty.
Chciałabym z panią porozmawiać o wizytach admirała Picarda.
Oczywiście.
Podczas pierwszej rozmawialiście o tym, że wierzy,
że miał do czynienia z androidem.
O pracy i miejscu pobytu doktora Bruce’a Maddoxa.
Oraz o fraktalnym klonowaniu neuronowym.
Obserwujecie mnie?
Po tym spotkaniu przesłała pani 300 gigabajtów plików
na temat doktora Maddoxa
na swoje osobiste urządzenie.
To dane, które, jak mniemam, przesłała pani admirałowi
w trakcie drugiego spotkania w jego rezydencji w La Barre, we Francji.
Uznam pani milczenie za potwierdzenie.
O czym jeszcze rozmawialiście za drugim razem?
O pracach Asimowa.
Powiedziałam mu, że mi przykro.
Jak to?
Było mi przykro.
Że nie mogłam poznać...
dotyczące tego androida.
To byłoby spełnienie wielkiego marzenia.
- Mam kłopoty? - Absolutnie nie.
Potrzebujemy pani pomocy.
Admirał Picard powiadomił Gwiezdną Flotę, że zamierza lecieć poza planetę
w poszukiwaniu Bruce’a Maddoxa i funkcjonującego androida.
Chcemy, by mu pani towarzyszyła.
Poza planetę? Ja nigdy...
Jeśli potrzebujecie mojej wiedzy...
Obawiam się, że potrzebujemy znacznie więcej.
Pokażę pani, co się stanie, jeśli pozwolimy androidom żyć.
Okej, ale...
Mój umysł do pani umysłu.
Moje myśli do pani myśli.
Co mam zrobić?
Proszę to wziąć.
Będziemy panią namierzać.
Trzeba to przerzuć.
To, o co poproszę, będzie wymagało ogromnego poświęcenia.
- Przywróć połączenie, Raffi! - Staram się.
Wiązka holownicza położyła nam systemy.
Postaraj się bardziej.
To twoja wina.
Moja? Jak to moja?
„Chris, to starszy facet. Jak daleko poleci?”
A teraz jest na planecie, do której będziemy lecieć kilka dni.
Nie pytaj mnie jak. Jestem uwięziony na sześcianie pełnym Romulan!
Cholera!
Nie możesz zhakować systemu kontroli ruchu?
- Raffi! - Próbuję!
Cały kod jest w porąbanym języku Borgów.
Poproś, żeby nas puścili!
Nie chcą nas, tylko jej.
Gdziekolwiek Picard ją zabrał, będą jej szukać i ją zniszczą.
Powiedz, że chcemy lecieć do domu.
Gdzie schowałeś Picarda i androida?
Powiedz mi, gdzie znajdę Picarda i twoją podopieczną.
Zabrałeś ich do sub-sektora 11 i tylko ty wróciłeś.
W sub-sektorze 11 znaleziono ciała czterech uzbrojonych strażników,
a to prowadzi do drugiego pytania,
ale na razie odpowiedz na pierwsze.
Odlecieli.
A dokąd?
Radzę nie mówić, że nie wiesz.
Znudziło mnie to.
Zabić ich.
Nie...
Nienawidzę tego sześcianu.
Jest ohydny.
Tak jak ty i twoi...
„xB”.
Ale to nie dlatego zginęli.
Zginęli przez ciebie.
Bo pomogłeś Picardowi i androidowi uciec.
Bo zniszczyłeś lata cierpliwej pracy
dziesiątek agentów w setkach układów gwiezdnych.
Bo może przesądziłeś los biliona dusz w połowie galaktyki.
Ciebie też bym zabiła, ale jesteś z Federacji...
i chroni cię ten durny traktat.
Jesteś gotowy?
Odlatuję. Sygnał jest silny.
To puszczę naszego gościa.
Systemy podłączone do sieci.
Stabilizatory aktywowane. Silnik działa.
- Udało ci się. - To nie ja.
To pewnie pułapka.
Może.
Ale muszą mnie złapać.
A co z Elnorem?
Twoi przyjaciele się martwią.
Hermano, czas spadać.
Lećcie beze mnie. To się nie powtórzy.
Moja pomoc się tu przyda.
Wszyscy tutaj mają cię za szaleńca.
Ale odważnego.
Adios, młody.
Lepiej celuj mi w głowę,
moje serce jest wykonane z duritanium.
Mówiłeś, że tu jest bezpiecznie.
Jesteśmy tu bezpieczni, Kestro?
Gdzie mama i tata?
To twój dziadek?
Nie.
Tata?
W ogóle go nie znam.
Powiedział, że jest przyjacielem kogoś, kogo nazwał moim ojcem.
Nie wierzysz mu?
Nikomu nie wierzę.
Co to?
To kompas. Znajduje północ.
Dostałam go od kapitana Crandalla przy Jeziorze Nieskończoności.
Jest starszy od Picarda.
A mnie wierzysz?
Okłamałaś mnie już?
Tak jakby, to jest tylko kostium.
Do gry, którą wymyślił mój brat.
Tak naprawdę nie jestem Viveen, Dzikuską z Lasu.
Mnie nabrałaś.
Ale strzały są prawdziwe.
Nie zastrzeliłabym cię, bo jestem pacyfistką, choćbym mogła.
Zapamiętam.
A ten kompas jest zepsuty.
Kto był jej ojcem?
Pewnie słyszałaś o komandorze Dacie.
Jesteś androidem?
Soji, nie. Już dobrze. Spokojnie.
Na pewno jest ci ciężko.
Wszystko, w co wierzyłaś. Twoje wspomnienia, tożsamość.
Moje marzenia, ciało, rodzice, siostra, to wszystko kłamstwo.
Nie, nie Dahj. Ona była prawdziwa.
Tak mi przykro.
Twoja siostra nie żyje.
Zamordowali ją ci ludzie, którzy prawie zabili ciebie.
Nieważne.
Nic z tego nie jest prawdziwe. Manipuluj dalej.
Mamo! Tato!
Kim są ci ludzie?
Byliśmy...
To starzy przyjaciele.
Chodź.
Mamo!
Masz kłopoty.
Jak duże?
Dostatecznie duże.
Nic mi nie jest.
Nic mi nie jest. Naprawdę.
Bardzo się cieszę, że cię widzę.
Witaj.
To jest komandor Deana Troi.
Doktor Soji Asha.
Wystarczy Soji.
Długa historia.
Tato.
- Co? - Chodź tu!
Przestań krzyczeć!
To Jean-Luc Picard.
Zatrzymaj muzykę.
Powtórz.
Cześć, Will.
O rety.
Potrzebujesz kryjówki?
Podnieść osłony. Maksymalne skany granic.
Mieliśmy tu ostatnio problemy z Kzinti.
Włącz też skany przeciwko maskowaniu.
- Romulanie? - Mhm.
Włącz skany przeciwko maskowaniu.
Gdy lecieliśmy na Romulusa, by planować ratunek przed wybuchem,
pamiętasz, co powiedziałem?
„Chcesz, by przez resztę życia otaczali cię Romulanie?”
Przypomniałem ci też czwartą zasadę termodynamiki Newtona.
- „Nie ma dobrego uczynku bez kary”. - Właśnie.
Kestra pokazuje twojej przyjaciółce, gdzie jest prysznic.
- Dziękuję. - To przyjaciółka?
Soji. Wygląda jak człowiek.
Twarz, głos, mowa ciała, wszystko wyraża emocje.
Biedactwo ma traumę.
Ale?
Niczego nie wyczuwam. Nie odczytam jej.
Chyba mnie to przerasta.
Gdy opuszczałem Ziemię, miałem plan, statek, a nawet jakby załogę.
Wszystko straciłem.
Mój plan jest tak naprawdę połową planu,
a życie tej dziewczyny jest zagrożone.
Potrzebujesz nowego planu.
Tak.
Który zaczyna się od drzemki.
Jesteś wykończony.
Odpocznij w pokoju Thada, a Will zrobi kolację.
Pizza z pieca opalanego drewnem. Pomidory i bazylia z ogródka.
Uważajcie, to Dzikuska z Lasu.
Dobra robota.
Usunęłaś woreczki jadowe?
Nie, zostawiłam, żebyśmy wszyscy pluli żółcią i umarli.
Pizza z pomidorami, bazylią i kiełbasą z niejadowitego królikożca.
Brzmi wspaniale. Dziękuję.
Zostań, ile potrzebujesz. O cokolwiek chodzi.
Damy sobie radę.
Oczywiście.
Grasz na skrzypcach?
Nie.
Lubisz Sherlocka Holmesa?
Chyba.
Potrafisz szybko biegać, wysoko skakać
i zginać stal gołymi rękami?
Okazuje się, że potrafię.
Dziwne.
Co ty powiesz?
Masz krew.
- Masz ślinę? - Tak.
Flegmę?
To też.
Data jej nie miał.
Sporo o nim wiesz.
Moi rodzice z nim służyli do jego śmierci.
Dawno temu na statku Enterprise.
Picard był kapitanem.
Tata mówi, że najlepszym kapitanem Gwiezdnej Floty.
To dziwne stworzyć androida z flegmą i śliną, ale...
Data by tak zrobił.
Nie rozumiem, jak mógłby być moim ojcem.
Jeśli mnie stworzono, to około trzy lata temu.
Dlaczego Data chciałby stworzyć androida z flegmą i śliną?
Zawsze starał się być bardziej ludzki.
Potrafił robić niesamowite rzeczy, ale jedyne, czego chciał,
to śnić, opowiadać kawały i nauczyć się tańca towarzyskiego.
Też taka jesteś?
Dopóki nie użyłaś wtedy słowa „android”,
trzymałam się myśli, że jestem człowiekiem.
Wszystko w porządku?
Nie płacz. Uważam, że jesteś niesamowita.
Bo mam flegmę?
I dlatego, że masz trzy lata, więc ja jestem szefem.
Deanno, język, którego używała Kestra...
Viveen. Posługują się nim Dzikuski z Lasu.
Pierwszy raz, gdy spotkałem Thada...
Mówił w jakimś wymyślonym języku.
Nie miał więcej niż pięć lat.
To był drugi raz.
O rety.
Wieki temu.
W zeszłym tygodniu skończyłby 18 lat.
Radzimy sobie. Naprawdę.
Kestra wciąż odczuwa stratę,
ale z każdym dniem ból maleje.
Ale gdy widzisz, jak to się dzieje, ty odczuwasz ból.
Wspaniale cię widzieć. Jestem wdzięczna, że przyleciałeś.
Nie przyjechałem tu tylko w nadziei na znalezienie schronienia.
- Chciałem też... - Wiem.
Nie zostaniemy.
Nie będę was narażał.
Gdy tylko wymyślę, co zrobić dalej, Soji i ja stąd znikniemy.
Nie wygłupiaj się. Słyszałeś Willa. Zostań, ile chcesz.
Chodzi o to, że jeśli coś stałoby się Kestrze...
Oczywiście. Rozumiem.
Nie jestem już tak odważna jak kiedyś.
To znaczy, że mądrzejesz.
Cholera. Mówiłam, Chris.
- Co to znaczy? - Że ktoś za nami leci.
Odkąd odlecieliśmy z sześcianu.
Dobry jest. Trzyma się na skraju zasięgu skanerów Sireny.
Kto to?
Mały. Szybki. Statek zwiadowczy.
Pewnie romulański. Jeden z tych wężowych.
Podwójne silniki. Ogromna moc na taką wielkość statku.
Zgubisz go?
Usiądź.
Agnes. Usiądź, kochanie.
Wszystko okej?
Trzymaj się.
A teraz co?
A teraz czekamy, aż nas minie.
Z jego prędkością będzie lata świetlne stąd,
nim się zorientuje, że nas nie ma przed nim.
Wtedy ustawię alternatywny kurs na Nepenthe, na wypadek gdyby wrócił.
Wybaczcie, chcę być tym fajnym członkiem załogi,
który mówi: „Schowajmy się w komecie”,
a ona okazuje się być gormaganderem.
Ale mogę zadać głupie pytanie?
Naprawdę chcecie lecieć na Nepenthe?
To nie jest wycieczka.
Nie, wiem...
Lecimy na Nepenthe po Picarda i tę androidkę.
Pamiętam cię, gdy opuszczaliśmy Ziemię.
Stałaś w niebieskim płaszczyku.
Cieszyłaś się, że lecisz w kosmos i poznasz czującego androida,
jak zawsze marzyłaś.
Ale wygląda na to, że im bliżej jej jesteśmy, tym mniej chcesz tam być.
Chcę wrócić do domu. Okej?
Chcę, żebyś zawrócił statek, ustawił kurs na Ziemię i poleciał.
Picard potrafi o siebie zadbać, a androida niech szuka ktoś inny.
Dlaczego to muszę być ja?
Mam płacącego klienta. A ty się załapałaś na przejażdżkę.
A teraz pójdziesz z ciocią Raffi.
Załatwi ci cokolwiek, czego potrzebujesz. Okej?
Jest ciasto?
No pewnie.
Odpocząłeś?
Próbowałem.
Martwię się o mojego pilota...
że nie przeżył.
W co ty się wpakowałeś? Możesz mi powiedzieć?
Nie.
Nie chciałem cię w to angażować.
Przylot tu był impulsem.
Już go żałuję.
Przyjąłem.
To zostanę przy robieniu pizzy.
Myślę, jak byłoby dobrze, gdyby ignorowanie niebezpieczeństwa
wystarczyło, by nie narażać ludzi, których kochamy.
Nie to powiedziałem.
Powąchaj.
Antarejska bazylia.
Rośnie tu jak chwast. Jak wszystko.
Gleba ma zdolności regeneracyjne, dlatego tu przylecieliśmy.
Dzikusko z Lasu!
Zabieram ją do ogrodu.
Przeczytała słownik Viveen Thada. W jakieś dwie minuty.
Dwie minuty? On ma jakieś 300 stron.
Nie poznaliśmy się, Soji. Jestem Will, tata Kestry.
- Dzień dobry. - Cześć.
Z komandorem Rikerem służyłem na USS Enterprise.
I słyszałam, że byłeś najlepszym kapitanem.
„Najlepszym kapitanem”? Skąd ta bzdura?
Od ciebie?
Ode mnie? Musiałem wtedy pić.
Powiesz mamie, że potrzeba pomidorów?
Miło cię poznać.
Skoro mowa o piciu, mogę?
- Proszę. - Dziękuję.
Pospekuluję i wypowiem na głos to, co mi chodzi po głowie.
Nie musisz mi nic mówić? Może być?
Martwiłeś się o maskowanie. To wskazuje na Romulan.
A poziom obaw i strachu o nasze bezpieczeństwo...
wskazuje na Tal Shiar.
Nie ty uciekasz, tylko ona.
Ale dlaczego?
Co zrobiła biedna Soji, żeby wzbudzić ich gniew?
Ma to coś wspólnego z faktem, że jest androidem?
I nie zwykłym androidem.
Wszędzie rozpoznałbym to przechylenie głowy.
Ma w sobie DNA Daty.
Dlatego tu jesteś. Jak mi idzie?
Nieźle... jak na pizzermana.
Teraz rozumiem, czemu to tajemnica.
Typowa arogancja Picarda.
Ty decydujesz, kto ryzykuje, a kto nie.
Kto otrzymuje informacje, a kto nie.
I oczywiście wszystko kończy się na tobie.
- Will... - W porządku.
Na mostku statku, kapitanie.
Ale teraz masz do czynienia z nastolatką.
To doświadczenie uczące pokory.
Szczerze mówiąc...
Nie wiem, czy dasz radę.
Chyba nie.
Proszę bardzo. Małymi krokami.
Małymi krokami.
Widziałaś prawdziwego pomidora?
Nigdy nie jadłam niczego, co nie pochodziło z replikatora.
Spróbuj.
Tak?
Ugryź.
Dobry?
Smakuje tak...
prawdziwie.
Prawdziwe jest lepsze.
Kestro, zanieś pomidory ojcu i nakryj do stołu, proszę.
To nie był Viveen.
Harpanthi. Mówią nim Wiedźmy z Południowego Lodowca.
Nie nauczyłam się Viveen zbyt dobrze.
Ile języków wymyślił Thad?
Jedenaście. Dwanaście, jeśli liczyć Pahlplah, język motyli.
Ale nie ma słów, tylko uderzenia skrzydeł.
Podoba mi się.
Thad urodził się i wychował na statkach.
Od małego
fascynowało go to, że ludzie mają swoje ojczyzny.
Betazed. Ziemia.
Chciał mieć swoją planetę, więc ją wymyślił.
Ardani. To znaczy „dom”.
Ardani.
Gdy Thad zachorował, przylecieliśmy na Nepenthe.
Spodobało mu się tu. Planeta została jego domem.
Na co zachorował?
Mandaksyczną neurosklerozę. To wirus.
Bardzo rzadki i, w teorii, uleczalny.
Trzeba hodować zakażone komórki
w aktywnej matrycy pozytronowej.
Ale gdy Thad zachorował, nie było już aktywnych matryc
i nie wolno było tworzyć nowych.
Z powodu zakazu.
Widzisz, Soji, prawdziwe nie zawsze jest lepsze.
Kestra ci powiedziała.
Powiedziała mi, że wszystko jest dla ciebie nowe. Ty jesteś nowa.
Tylko zgaduję. Tak naprawdę nic nie wiem.
Poza tym, że z jakiegoś powodu Romulanie bardzo chcą wiedzieć,
skąd pochodzę.
gdzie mnie stworzono.
Jeden Romulanin, Narek.
Sprawił, że uwierzyłam, że mu na mnie zależy.
Myślałam, że mnie kocha.
Zaufałam mu, ale to była gra.
Chciał, żebym sobie przypomniała informacje, których potrzebował.
A potem chciał mnie zabić.
Pewnie jest ci teraz bardzo ciężko komuś zaufać.
Tak sądzisz?
To, jak się zachowujesz teraz, jesteś wrażliwa i troskliwa...
sprawia, że ufam ci mniej.
Nie ufam tobie ani Kestrze. A na pewno nie ufam Picardowi.
Nawet jeśli to wszystko naprawdę się dzieje,
skąd mam wiedzieć, że to nie gra?
Że nie jest nieprawdziwe? Jak moje dzieciństwo i rodzice.
Przyprowadziłeś mnie w to miejsce,
otoczyłeś miłymi, przyjaznymi ludźmi, dobrym jedzeniem i...
Będę cię torturował? Niszczył? Tak, masz rację.
To skomplikowany spisek. Nie ufałbym nikomu na twoim miejscu.
Hej!
A miałeś tylko powiedzieć: „obiad podano”.
W porządku?
Mogła złamać mnie w pół.
Chyba powinienem się cieszyć, że się powstrzymała.
- Małymi krokami. - Tak jest.
Może doradca na statku nie powinien tego mówić, ale zasłużyłeś sobie.
Wyluzuj, imzadi.
Masz pojęcie, co ona przeszła?
Przez co przechodzi? Co zrobili jej Romulanie?
Dla ciebie wizja, że to wszystko może być
jakąś formą podstępu albo symulacji jest niedorzeczna.
Ale dla niej to nie byłoby nic nowego.
Wiesz, że jesteś prawdziwy, ale ona nie ma powodu, by w to wierzyć.
Nie ma powodu, by wierzyć, że jest prawdziwa.
Jej zdolność zaufania jest błędem w programowaniu.
Manipulowano nią, torturowano. Naruszono jej świadomość.
Tato.
Ja muszę być...
Ty musisz być Jeanem-Luciem Picardem.
Pełnym współczucia, cierpliwym, zaciekawionym.
I jeszcze jedno.
Użytecznym.
Pozwól nam pomóc.
Wyobraź sobie, że nasz stół to sala odpraw na Enterprise.
Znajdziemy drogę naprzód. Razem.
Anulować alarm czerwony.
Przypalony pomidor.
Obiad podano.
Wracamy do celi królowej?
Zapomniałem, jak wielka moc jest tam ukryta.
A może bałem się, że mnie skusi.
Ale obiecuję chronić xB.
Zawiodłem ich wszystkich. Byłem głupcem.
Odbierzemy im ten sześcian na zawsze.
To brzmi jak naruszenie traktatu.
Myślałeś, że cię nie obserwujemy?
To nie tylko naruszenie traktatu.
Ale jawny bunt.
Jestem wdzięczna.
Teraz wolno mi cię zabić.
Proszę, wybierzcie życie.
Przyznaję...
nie spodziewałam się tego.
Nie tak Zhat Vash walczy z Qowat Milat.
Jeśli tym jesteś.
By aktywować celę królowej, potrzebujesz xB.
Taka przegrana sprawa się nadaje?
Przez chwilę znów byłem pełnym nadziei głupcem.
Dziękuję ci za to.
Proszę, kochana.
Więcej mleka?
- Poproszę. - Okej.
Czekolady?
Przesadzasz.
Raffi nie przesadza.
- Proszę. - Dziękuję.
Dziękuję, że jesteś dla mnie miła.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Dziękuję.
Ale jestem raczej wrakiem dobrego człowieka.
W nagłym wypadku można skleić tymczasowego dobrego człowieka
z kawałków, ale...
Agnes, mamy jakiś nagły wypadek?
Chodzi o Chrisa?
Nie.
Agnes, ale ze mnie idiotka.
Chodzi o Bruce’a Maddoxa.
Spotkałaś go po takim czasie. I od razu straciłaś...
Co jest?
- Nasz ogon wrócił. - To ten sam gość?
- Identyczny sygnał warp. - Jak to możliwe?
Nie wiem. Spróbuję czegoś innego. Może...
To krew?
To od ciasta.
Halo.
Mamy tu nagły przypadek.
Wszystko będzie dobrze.
Moja Dzikusko z Lasu. Dodatkowa porcja kiełbasy.
Dziękuję.
Soji, witaj w naszym domu.
- Dziękuję. - Goście dostają dwa.
- Imzadi? - Jeden, proszę.
Lubisz pizzę?
- Tak, lubię. - Dobrze.
Wciąż brak kontaktu z Riosem.
Jeśli się nie zjawi, będę potrzebował statku.
Może go znajdziesz w porcie przy Jeziorze Nieskończoności,
jeśli zaczekasz.
Co tydzień odlatuje statek pasażerski, ale niezależni operatorzy latają rzadko.
Jest jeszcze kapitan Crandall. Był od Q’onoS po Szczelinę Tykena.
Tak twierdzi.
I ma statek, Inside Straight. Tylko trochę zepsuty.
Podobnie jak Rupert Crandall.
A nawet gdyby nie był,
to gdzie planujesz polecieć?
Do domu.
Narek, agent Tal Shiar na Artefakcie,
pokazał mi tradycyjną technikę medytacji o nazwie Zhal Makh.
Sprawił, że myślałam, że mi pomaga,
ale chciał wyciągnąć ode mnie informacje, choć nie wiedziałam nawet, że je mam.
Wyciągnął te informacje?
Byłam taka głupia. Tak, wyciągnął.
Co to było?
Gdy poznałem twoją siostrę,
aktywowała się, gdy Romulanie chcieli odebrać jej życie.
Do tamtego momentu, jak ty, wierzyła, że jest człowiekiem.
Po ataku odkryła,
że posiada niezwykłe możliwości obrony, jak ty.
Soji, posłuchaj tembru mojego głosu.
Poczuj wahania tętna.
Zauważ rozszerzone źrenice.
Soji, możesz mi zaufać.
Wierzysz mu?
Wiem, że myśli, że nie kłamie.
Ale to nie znaczy, że mu wierzę.
- Znam tego człowieka od 35 lat. - Will.
Chcę... Chcemy...
pomóc ci wrócić do tego domu.
Dlaczego?
Ponieważ zostałaś stworzona z pozostałości przyjaciela, komandora Daty.
Naszego drogiego przyjaciela.
I świetnego oficera.
Oddał życie, by mnie ocalić.
Ale to nie jest główny powód.
Nim przyszła do mnie twoja siostra,
dręczyła mnie moja przeszłość...
i tylko odliczałem czas.
Marnowałem życie.
Ale teraz żyję i mam misję,
a to oznacza, że nie ma mowy, że ty albo ktokolwiek mnie powstrzyma.
Gdy wykonałam Zhal Makh...
Narek naprowadził mnie na wspomnienie z dzieciństwa.
Przynajmniej tak mi się wydawało.
Kazał mi spojrzeć przez okno w moim, jak sądziłam, rodzinnym domu
i zapytał, co zobaczyłam.
Powiedziałam, że dwa czerwone księżyce i niebo pełne błyskawic.
Wiedział, że jesteś androidem
i że te wspomnienia zostały zaszczepione.
Szukał zaszczepionego wspomnienia prawdziwego miejsca.
Gdy powiedziałam mu o błyskawicy i księżycach...
powiedział: „Znalazłaś dom”.
I wtedy chciał mnie zabić.
- Pomysły? - Maddox.
Opuścił Ziemię po zakazie. Nikt nie potrafił go znaleźć przez 14 lat.
Może poleciał na planetę z dwoma czerwonymi księżycami.
I kontynuował pracę nad androidami.
Soji, masz swoją planetę.
Mam swoją planetę. Moje Ardani.
Chcę tam lecieć.
I polecimy.
Ale najpierw musimy zidentyfikować i zlokalizować tę planetę.
Nie chcę psuć nastroju, ale trzeba czegoś więcej.
Romulanie mają przewagę i pewnie wiedzą, dokąd lecą.
A biorąc pod uwagę to, co zrobili tobie i twojej siostrze,
twoja planeta jest w niebezpieczeństwie.
Skontaktuj się z Gwiezdną Flotą.
Tak, ale najpierw muszę się dowiedzieć, dokąd mamy lecieć.
Jest w sektorze Vayt w systemie Ghulion.
Planeta nie ma nazwy, tylko numer.
Zapytałam kapitana Crandalla.
To głupie. Nic mi nie jest.
Zjadłam kawałek ciasta wielkości sześcianu Borg.
A potem jeszcze jeden. A następnie zaczęłam trzeci.
Słuchaj, przyprowadziłem cię tu, bo muszę z tobą porozmawiać.
Nie musisz nic mówić. Ty i ja...
Udało mi się pozbyć ogona,
ale jeśli znowu nas znajdzie, to chyba wiem dlaczego.
A jeśli śledzą Raffi? Pomyśl.
Pamiętasz, jak się zachowywała, nim dotarliśmy na Freecloud?
Całe jej to pożegnanie na zawsze?
A potem od razu wróciła.
Bez wyjaśnienia. O co chodziło? Dokąd poszła?
- Z kim się widziała? - Nie.
Wiem. Nie chcę myśleć, że Rafii by nas tak zdradziła i naraziła.
Może ktoś... Romulanie...
podłożyli jej nadajnik bez jej wiedzy.
To nie Raffi.
Więc kto? Ty?
Siedziałaś na statku, odkąd opuściliśmy Ziemię.
Rios!
Szlag! Wrócił!
Zsyntezowano wodorek uranu.
Uwaga, w zależności od gatunku może być neurotoksyczny.
Dasz radę.
Na czym polega twój... O cholera.
Mam jeszcze jeden pomysł na znalezienie tego gościa.
Ale raczej ci się nie spodoba.
Dlaczego? Polega na wystrzeleniu mnie ze śluzy?
Mam nadzieję, że nie.
Kapitanie, proszę podejść do ambulatorium.
Chodzi o Agnes? Wciąż ma problemy żołądkowe?
W tej chwili bardziej martwi mnie stan śpiączki.
FENRIS S.O.S. ZAINICJOWANO
Byli w zasięgu systemu łączności wczoraj wieczorem.
Niech twój pilot wyśle kody transpondera,
a upewnię się, że nikt nie będzie sprawiał mu problemów.
Dziękuję.
Martwiłeś się o nich.
Tak.
Jacy są? Ta twoja nowa załoga?
Powiedziałbym, że są bardzo różnorodni.
Ciągłe dramaty, odkąd opuściliśmy orbitę Ziemi.
I ponoć trwa to nadal, odkąd ich ostatni raz widziałem.
Wydaje mi się, że ciąży im więcej problemów niż wam.
Ale ja nie powinienem się odzywać.
A to mi przypomina.
Rios. Czas przylotu?
Taki sam jak ostatnie dwa razy, gdy pytałeś.
Czasem bywa dość zgryźliwy.
Można to tak nazwać.
Myślisz czasem o kolejnej misji?
Wciąż jestem w rezerwie,
ale musiałby być naprawdę dobry powód...
Jeanie-Lucu...
Zrobiłeś więcej, niż musiałeś, ratując planetę.
Nikt by cię nie winił, gdybyś został w domu
i pozwolił innym zająć się galaktyką.
Szczególnie biorąc pod uwagę... twój stan.
Nikt poza mną, oczywiście.
Nie sądziłem, że masz jakiś interes w przejściu na emeryturę.
I miałeś rację.
Pięknie.
Dziękuję.
Za co?
Za wiele rzeczy.
Ale dziś za to, że nie próbujesz mi tego wyperswadować.
Uwierz mi, wiem swoje.
To, przyjacielu...
zawsze było bezcelowe.
Cześć.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też.
Nie rozumiem wszystkiego.
Ale wiem, że przytrafiło ci się coś złego.
Mnie też przytrafiło się coś złego.
I moi rodzice pomogli mi przez to przejść.
Nie masz rodziców, ale masz kapitana Picarda.
Nie mam Picarda.
Ale mogłabyś, gdybyś chciała, tylko mówię.
A on mógłby mieć ciebie.
Moglibyście mieć siebie nawzajem.
Przemyślę to.
Czekaj.
Musisz tylko udawać, że działa.
Dwójka do transportu.
Napisy: Agnieszka Otawska